The What’s Underneath Project// My Story

gifpal-20141111212059

Τις περισσότερες φορές που μου έρχεται αυτή η (πλέον) σπάνια ανάγκη για γράψιμο, νιώθω αγχωμένη.

Ξέρω ότι αυτό που θέλω να γράψω έχει σημασία για μένα.

Και ξέρω πως θέλω να το γράψω. Να το αποτυπώσω και να το θυμάμαι, όπως με έκανε να νιώθω την στιγμή που με γέμισε αρκετά ώστε να θέλω να το απαθανατίσω, αλλά καμιά φορά δεν ξέρω πως να αρχίσω.

Γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα, θα μου πεις;

Τυχαία βρέθηκα απέναντι σε κάτι που, μέσα στην σύντομη και μονόπλευρη συναναστροφή που είχαμε, κατάφερε να με αλλάξει αρκετά.

Ένα video project του site StyleLikeU.

Το project έχει τίτλο ” The What’s Underneath Project” και για να χρησιμοποίησω τα λόγια που εμφανίζονται στην αρχή καθενός από αυτά τα βίντεο, στόχος τους είναι μέσα από την έλλειψη ρούχων να αποδείχθει πως το στυλ είναι η αποδοχή του εαυτού σου και των άλλων, δεν έχει να κάνει με μόδες, είναι το πνεύμα σου, είναι αυτά που βρίσκονται από κάτω.

Μέσα από αυτά τα βίντεο, βρήκα μια ηρεμία που ψάχνω εδώ και πολύ καιρό. Οι γυναίκες που μιλάνε έχουν η κάθεμια διαφορετικές ιστορίες. Με το σώμα τους, με το στυλ τους, με τα κιλά τους, με τα πρόσωπα τους, με τον κόσμο γύρω τους.

Πολλές από αυτές είναι τόσο όμορφες που πονάει να ακούς ότι υπήρχαν στιγμές που δεν ένιωθαν έτσι. Και άλλες, όχι τόσο συμβατικά όμορφες, έχουν φτάσει σε μια ψυχική κατάσταση ηρεμίας και σιγουριάς που με καθησυχάζει.

Σημαίνει πως μια μέρα έρχεται αυτή η στιγμή, οι συγκυρίες συναντιούνται και εσύ νιώθεις επιτέλους καλά με το ποια είσαι. Με το τι βγαίνει από το στόμα σου, με την εικόνα σου στις φωτογραφίες, με τον άνθρωπο που βλέπεις στον καθρέφτη και με το πρόσωπο σου.

tumblr_napsj6FUGF1qf4ib9o1_500

Έρχεται η στιγμή που όταν θα σε ρωτήσουν, όπως στο βίντεο, ποιο είναι το μέρος του σώματος σου που αγαπάς περισσότερο ή πότε νιώθεις πιο όμορφη θα έχεις μια θετική και ώριμη απάντηση.

Πολλές από τις γυναίκες που μιλάνε, είχαν φτάσει 40,  42, 45 κιλα (αριθμοί που κυνηγάνε πολλές κοπέλες) και καταλλήγουν στο ότι ποτέ δεν θα αντάλασσαν ένα πραγματικά ωραίο γεύμα, για τα 3 νούμερα μικρότερο παντελόνι που φορούσαν τότε.

Γιατί τα πράγματα που μετράνε ουσιαστικά έχουν να κάνουν με το να μην αναλώνεσαι μόνο στο εγώ και στην εικόνα σου. Έχουν να κάνουν με το να αναπτύσεις αυτό το εγώ, ώστε να σε γεμίζει από μέσα, να έχεις σωστούς ανθρώπους κοντά σου και να μπορείς να τους χαρείς.

Να έχεις ένα “happy weight”. Όσο ζυγίζεις όταν είσαι πραγματικά χαρούμενη, όχι όταν μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσει σε ένα μικρότερο παντελόνι.

“Your Body Is A Good Place To Be”.

Εκεί καταλλήγουν όλες οι συνεντεύξεις. Και εκεί θέλω να καταλλήξω και εγώ.

16x9

Έχω ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα ζωής μου, γεμάτη κόμπλεξ και ανασφάλεια.

Δεν ένιωσα και ούτε έχω νιώσει ακόμα απόλυτα ευχαριστημένη με την εικόνα μου. Είμαι ανελέητα τελειομανής κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τον εαυτό μου.  Έρχεται όμως η ώρα, που συνειδητοποιείς τελικά ότι είσαι μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου. Υπάρχουν πολύ πιο σύνθετα πράγματα από εσένα σε αυτόν τόν κόσμο και πρέπει να το καταλάβεις αυτό.

“When do you feel the most beautiful?”

“When the circumstances are so weird, that they make me feel like I am a small part of a much bigger universe”

whats_underneath_melanie_gaydos_1a0fhb4-1a0fhqi

Έχω επιτρέψει σε πολλούς ανθρώπους να προβάλλουν τις ανασφάλειές τους πάνω μου, να με πείσουν ότι έχω άδικο ή ότι κάνω κάτι λάθος, απλά γιατί προτιμούσα να κάνω πίσω, παρά να εκτεθώ και να απαντήσω.

Έχω αφήσει την εξωτερική μου εμφάνιση να με μπλοκάρει χιλιάδες φορές, έχω συγκρίνει τον εαυτό μου με άλλες κοπέλες, σαν να είμαστε δύο μετρήσιμα μεγέθη που μπορούν να συγκριθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Και από αυτές τις συγκρίσεις έβγαινα χαμένη. Έδινα χώρο στις άλλες κοπέλες να κάνουν αυτά που ήθελα να κάνω, γιατί θα το έκαναν καλύτερα από μένα.

Για πολλά πράγματα αν με ρωτούσε κάποιος να απαντήσω για μένα, δεν θα είχα τι να πω. Σχετικά με πράγματα που αγαπώ, όπως ποια είναι η μουσική που μου αρέσει, η ταινία που βλέπω όταν θέλω να κλάψω, το βιβλίο που λατρέυω. Για όλα αυτά, θα περνούσαν 15000 βλακείες από το μυαλό μου, “τι είναι πιο κουλ”, “τι θέλει να ακούσει αυτός που με ρωτάει”, “έχω αγαπημένη μουσική”;

Τι σιχαίνομαι όμως; Μου ήταν πιο εύκολο να πω “Το σώμα μου”. Όχι σαν μεμψιμοιρία ή σαν ψάρεμα κομπλιμέντων, αλλά γιατί θεωρούσα ότι αν ήμουν απόλυτα ειλικρινής, μπορέι να ξόρκιζα αυτό το πράγμα που μου έτρωγε το κεφάλι.

Αν το έλεγα με το όνομα του, μπορεί να το συνειδητοποιούσα, να το αποκωδικοποιούσα και να το τελείωνα.

Δεν συνέβει ποτέ αυτό. Όσες προσπάθειες και αν έκανα, πάντα ερχόταν μια φωτογραφία να μου θυμίσει ότι είμαι πιο κοντή από αυτή την κοπέλα. Έχω πιο χοντρά δάχτυλα, πιο παχύς αστραγάλους, πιο μικρό σαγόνι, πιο παράξενη μύτη, πιο χοντρά μπούτια, πιο μεγάλο κώλο.

Ανέλυα τον εαυτό μου σε χίλια κομμάτια. Δεν τον έβλεπα σαν οντότητα, σαν το περίβλημα του ποια είμαι. Με έβλεπα σαν μια λάθος εκδοχή της δικιάς μου προσωπικότητας.

IMG_4232

Ήμουν και εγώ σαν την Meredith Grave, η funny friend  των pretty girls.

Και εκτός από ένα διαρκές σκαμπανεύασμα ανάμεσα σε δίαιτες και όχι δίαιτες και ανάμεσα στο “Πρέπει να αδυνατίσω” και ” Δεν είναι και τόσο μεγάλη ανάγκη να κάνω κάτι, αφού έτσι κι αλλιώς το σώμα μου είναι λαπάς”, δεν έκανα κάτι ουσιαστικό για να φτιάξω το σώμα μου, όπως το ήθελα. Ένιωθα ότι δεν είχα έλεγχο του εαυτού μου, λες και δεν είχα εγώ το πάνω χέρι σχετικά με το τι θα τρώω.

Μέχρι που το πήρα απόφαση. Έκανα δίαιτα και γυμναστική. Έχασα αρκετό βάρος, ο κόσμος γύρω μου το παρατήρησε, μου είπαν ότι αδυνάτησα, ότι δεν χρειάζεται να χάσω άλλο. Γενικά ό,τι ήλπιζα να ακούσω. Αλλά πάλι δεν ένιωσα καλά. Θέλω ακόμα να χάσω κι άλλο βάρος, θέλω κι άλλα πράγματα από τον εαυτό μου.

Πράγματα που συνειδητοποίησα μέσα από αυτά τα βίντεο, ότι το σώμα μου δεν είναι ικανό να μου δώσει. Γιατί ό,τι και να κάνω, δεν πρόκειται να έχω thigh gap, γιατί είμαι 1 γαμημένο μέτρο και 55 εκατοστά και δεν γίνεται να κάνω κάτι για να αλλάξει αυτό. Γιατί φοράω νούμερο 36 παπούτσι και δεν πρόκειται να μεγαλώσει το πόδι μου και γιατί προκειμένου να γίνω 45 κιλά, θα πρέπει να απαρνηθώ οτιδήποτε με κάνει χαρούμενη, δηλαδή τους φίλους μου, το ποτό και το φαγητό και θα πρέπει να απομονωθώ σε ένα σπίτι μετρώντας τις θερμίδες του αέρα που αναπνέω.

Μπορεί να μην είμαι τέλεια, αλλά απ’ ότι φαίνεται κανείς δεν είναι και δεν προτίθεμαι να αυτομαστιγώνομαι επι χρόνια, μέχρι να μάθω ότι δεν θα γίνω η εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα.

Βλέποντας αυτές τις κοπέλες, που καλύπτουν κάθε είδος, και αυτό με το thigh gap και αυτό με το υπέροχο πρόσωπο και αυτό με τους πολυπόθητους αδύνατους αστραγάλους, όλες είχαν κάποτε κάτι που μισούσαν και έμαθαν να το αγαπούν. Έμαθαν να είναι καλά με τον εαυτό τους. Έμαθαν να αγνοούν τον μαλάκα που θεωρεί ότι μπορεί να βγάζει συμπεράσματα από μια επιφανειακή γνωριμία που είχαν. Έμαθαν να απομακρύνονται από τις κοπέλες που δεν τους φέρθηκαν σωστά. Έμαθαν ότι το να είσαι αδύνατη δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο να είσαι υγιής.

 Έμαθαν να νιώθουν όμορφες όταν είναι γυμνές. Και πιστεύω ότι βλέποντας αυτά τα βίντεο, μπορούν να νιώσουν έτσι πολλές κοπέλες.

Advertisements

Chanel no5// The One That I Want- The Film

The legendary perfume has a whole new film dedicated to it.


Το θρυλικό άρωμα έχει μια ολοκαίνουργια ταινία αφιερωμένη σε αυτό.

chanel-no-5-illustration-11

The Film For the Classic Chanel no5 Perfume, directed by Baz Luhrmann,

If that doesn’t make you feel obsessed with Gisele Bündchen and beige glitter, I don’t know what will.


Η ταινία μικρού μήκους για το κλασικό άρωμα Chanel no5, σκηνοθετημένη από τον Baz Luhrmann.

Αν δεν σας κάνει να πάθετε ψύχωση με την Gisele Bündchen και το μπεζ γκλίτερ, δεν ξέρω τι θα σας κάνει.